Smakelijk (2)

Toen we onze aperitief nuttigden kwam er een verkoper bij ons met een hondje. Ik als hondenliefhebber en praktiserend canicrosser was natuurlijk geïnteresseerd. Het probleem is, als je éénmaal je interesse toont dan is het moeilijk om de verkopers nog kwijt te spelen. Op het einde gingen we met alles akkoord, ja hij is mooi, ja hij is lief. Niet dat hij ons verstond en wij hem, maar hij vertrok toch na een tijdje. Na een dertigtal minuutjes en enkele aperitiefjes later werden we dan verrast met een heerlijk stoofpotje. Nog twee soorten rijst en verse groenten erbij, we werden goed bediend. Na de koffie vroegen we ons af wat we nu eigenlijk op ons bord hadden gekregen. Eens terug thuis moesten we toch kunnen stoefen dat we zebra of olifant of krokodil of een ander exotisch wild beest hadden verorberd. Nog eens proberen bij de ober, na de alcoholische drankjes is onze taalkennis altijd iets beter. Marc had een goed idee, hij nam een stukje papier en balpen en tekende een olifant of wat voor een olifant zou moeten doorgaan. De slurf deed het hem anders hadden we er nooit een olifant in herkend. Onze bediener had nog het meeste plezier. Hij nam balpen en papier over en tekende zijn meesterwerk. Toen ik het zag verschoot ik, we hadden daarnet van een hyena geproefd. Schuin over ons zat een lokale medemems serieus mee te lachen. Hij sprak ons aan in het Frans. Hij was nog in Brussel naar school geweest en kon ons wel verder helpen. Jullie hebben geen hyena gegeten zei hij maar wel dat hondje die je zelf hebt gekozen. Mijn maag draaide naar alle kanten, Marc liep naar buiten, waarschijnlijk om te kotsen. Ruzie, zware discussie, zoiets betalen we niet, barbaars ... alles kwam aan bod. (vervolg hieronder)

Smakelijk (3)

De ex-Brusselaar verweet ons dat we hypocriet waren. Wij kweken onze dieren in stallekes om ze vet te mesten en dan op te eten. In het restaurant kiezen we onze vis uit een aquarium. De forel ziet zijn vriendje waar hij enkele minuten geleden nog mee aan het rondzwemmen was op een metalen schotel, op een bedje van salade en blinkend in de boter voorbij komen, op zijn zij. De kreeft die we kiezen, met zijn scharen dichtgebonden met een elastiekje en al dagen in een leeg aquarium zijn vriendjes op tafel ziet komen, wordt levend in kokend water geworpen. Ze voelen er niets van zeggen de kreefteneters. Waarom doet het bij ons dan zoveel pijn als we kokend water op ons krijgen? Hebben wij hond binnengespeeld en er nog van genoten ook?

Natuurlijk niet. 't Is allemaal uitgevonden. Een canicrosser, groot hondenliefhebber die er dan eentje zou opeten, dat kan niet. Hoewel, onze duivenmelkers eten ook hun duiven op!
't Is maar om te zeggen dat we niet te rap moeten oordelen en veroordelen. Iedere cultuur zijn gewoontes. Al eten ze hier in Congo geen hondjes, toch niet dat ik weet, 't zou er stuiven.

Lopen bij IVAC (1)

Op 28 oktober werd op de atletiekpiste van Izegem de 10000m georganiseerd door de dynamische atletiekclub IVAC. De club die trouwens, opnieuw, tot sportiefste vereniging van Izegem werd uitgeroepen! Aan deze 10km deden 33 atleten mee, de andere leden hadden dienst bij de organisatie, konden hun goede conditie niet vinden of zaten op dat moment juist een paar kilometers te ver. Waar zou ik gestrand zijn in het geval ik had meegedaan? Altijd plezant om de lijstjes te bekijken, tijden te vergelijken en proberen uit te maken waar jezelf zou eindigen. Met de nodige fantasie en overdrijving in de top drie natuurlijk. In werkelijkheid bij de laatste drie misschien. 'k Zal mij toch eens wagen aan een gedurfde inschatting van mijn kwaliteiten ten opzichte van de afgetrainde atleten. 'k Zal die zelfs wereldkundig maken met het risico vierkantig uitgelachen te worden of erger nog, dat ze bij mijn terugkeer zeggen:"bewijs het nu maar een keer".
In een goeie dag (komen nog zelden voor), serieus getraind (heb ik nog maar zelden gedaan) en met een goeie haas (kan ik zelden volgen) zou ik mij toch moeten kunnen nestelen tussen Joost en Ronny.
In een gewone doordeweekse dag zou ik moeten kunnen aanklampen bij Filip Verlinde.

Lopen bij IVAC (2)

Maar in werkelijkheid zou ik waarschijnlijk naast Patrick Degezelle lopen en over de goede oude tijden van het Vlaams Huis (voetbalploeg) babbelen. De tijd dat we op zondag zonder probleem het veld op en af draafden, (al naargelang de activiteiten van de zaterdagavond) en waar de derde speelhelft de belangrijkste was. Dan werd besproken wat er verkeerd was gelopen, wie de schuldige was, meestal de scheidsrechter, wat de tactiek voor volgende week zou zijn, enz. Mijn fantasie bij het voetballen moest niet onderdoen voor mijn utopische atletiek prestaties. Ettelijke hattricks heb ik gescoord in mijn droomwereldje, meestal op wereldbekers, finales en dergelijke. De werkelijkheid was jammer genoeg anders. Als ik drie keer scoorde op een heel seizoen was dat al dik in orde. Maar als pingelende (volgens coach Werner) middenvelder was mijn doel anderen te laten scoren, ?t liefst van onze eigen ploeg.
Aan alle atleten een dikke proficiat, volgend jaar doe ik mee, als ik niet in een ander werelddeel zit.

Uitslag 10 000 m op piste ? 28 oktober 2006
1. Filip Kerkhof 35'52"
2. Filip Coolen 35'55"
3. Johan Seynaeve 36'10"
4. Filip Colpaert 36'26"
5. Stijn Van Hevele 37'15"
6. Ivan Werbrouck 37'57"
7. Raf Vynckier 39'25"
8. Dominique Pattyn 39'49"
9. Bart Wuyts 39'59"
10. Joost Bruneel 40'08"
11. Rony Tack 40'51"
12. Lode Vandecasteele 40'58"
13. Joost Dobbels 41'08"
14. Thierry Leperre 41'38"
15. Mike Defour 41'39"
16. Ronny Windels 42?07"
17. Bernard Braekevelt 42'39"
18. Ronny Bouten 43'17"
19. Kurt Vermeersch 43'28"
20. Filip Verlinde 43'49"
21. Carlos Verstraete 43'54"
22. Freddy Wallaert 45'24"
23. Andrea Vandenberghe 45'25"
24. Patrick Decoster 45'28"
25. Cedric Gerne 45'37"
26. Andy Gerne 45'45"
27. Patrick Degezelle 46'00"
28. Ronny Van Daele 46'07"
29. Kurt Ramon 47'28"
30. Veerle Maertens 49'31"
31. Frederik Legein 50'33"
32. Johny Waelkens 52'40"
33. Filip Ghesquière ? opgave.

45 dagen Kinshasa...

...en me nog geen minuut verveeld. Tot nog toe is alles wonderwel meegevallen. Alles loopt zoals het zou moeten lopen. Er is maar één ding dat niet loopt en dat ben ik.
Hier in Congo zijn het soms lange dagen maar ze blijvend boeiend. Sommige vinden het vreemd, uren aan een stuk naar beelden te kijken op de PC, ik vind het hier nog altijd aangenaam werken. Als de werkzaamheden erop zitten is er altijd nog een DVD (draagbaar DVD spelerke gekocht) dat ik kan bekijken of ik kan mijn meegebrachte lectuur ter hand nemen. Dat is in noodgevallen. Meestal gaan we bij de Franse of Duitse collega's iets drinken. Maar het is even gezellig om te blijven hangen in ons eigen ingerichte Kings Park, onder de Mangoboom. Bijpraten over de training die we morgen zouden kunnen doen maar die we toch weer zullen uitstellen wegens onverantwoord door de warmte.
Toch is er verandering op komst. Mijn doel voor volgend jaar is een marathon. Waar en wanneer weet ik nog niet. Eens rondvragen aan ervaren marathonners waar een debutant het best zijn marathonmaagdelijkheid kan verliezen. Na een jarenlange carrière op de kortere afstanden wordt het tijd om eens met de grote jongens (en meisjes) mee te doen. De olympische gedachte heerst, uitlopen zal het motto zijn! Een tijd voorop stellen doe ik niet, alles is goed (voor mijn eerste) als ik achteraf maar kan genieten. Als ik na een wedstrijd op een terrasje nog kan genieten van een streekbierke of een Rodenbach, dan is mijn wedstrijd geslaagd!

De wereld is klein ...

... en de links zijn snel gelegd. Zeer regelmatig ga ik een kijkje nemen op het blog van Marco Zuidpolo. Deze Vlaamse weerman bezit een blog met mooie teksten en prachtige foto's. Hier in Kinshasa zijn we voor ons werk zeer afhankelijk van de weersomstandigheden. Daarom is er op de dagelijkse vergadering een weersvoorspelling, opgemaakt door onze vriendelijke weervrouw. Geen gemakkelijke job voor deze dame aangezien het hier onder de evenaar snel kan veranderen. Ik vertelde haar over een zekere Marco, weerman, sportief en bezitter van een blog waar er regelmatig een cumulus (met bijpassende foto) en dergelijke op voorkomt. Ik liet haar zelf de blog zien, zo enthousiast was ik over Marco's schrijfselen bezig. "Ik denk dat ik die ken" was haar eerste reactie. "Ik ben zeker dat het Marc is" klonk het iets later. Ik probeerde nog met:"Deze Marc heeft wel al 50 marathons achter de rug", maar dat verwonderde haar zelfs niet. Wel Marco Zuidpolo, heb je in een vorig leven ooit dezelfde werkgever gehad als ik? Ben jij de Keizer van de weersvoorspellers geweest, die de overstap naar het KMI met glans heeft gezet? Ja of nee, ik blijf een regelmatige bezoeker van uw blog.

Westvlaams nieuws uit Congo

Achilles is de zoon van Ann & Enzo, de gelukkige en fiere peter, dat ben ik. Na een, laat ons zeggen, spannende bevalling, laat Achilles al goed van zich horen. De schreeuw naar eten was één van de eerste aangeboren talenten die hij liet aanhoren! Ik heb nog niet het geluk gehad om Achilles in levende lijve te kunnen aanschouwen en bewonderen, maar de foto's die ik heb ontvangen kregen al een prominent plaatsje. Een souvenir voor Achilles heb ik ook al gevonden (... en gekocht).Het was niet zo evident om een passend en origineel kado te vinden voor een pasgeboren baby. Het is een houten masker uit de KASAI-streek geworden. De Kasai plaatste deze maskers bij hun kinderen (slaapkamer) die beschermde hen dan tegen alle kwaad en onheil! Voor ander speelgoed hebben we nog alle tijd!
Terwijl Achilles luidkeels de dagen ligt af te tellen voor de terugkomst van zijn peter, gaat het zweterig leventje hier rustig verder. Hopelijk is het niet de spreekwoordelijke stilte voor de storm. Dat de verkiezingen kalm mogen verlopen en dat de dagen nadien -na de verkiezingsuitslag- de verliezers hun nederlaag op een waardige manier mogen accepteren. Misschien een voorbeeld nemen aan de Belgiche politiek. Na de verkiezingen zijn er nooit verliezers. In het slechtste geval spreken ze van een lichte achteruitgang, een status qua (goeie muziek trouwens), niet het verhoopte succes en vooral, 't ligt niet aan ons, 't is de schuld van de anderen.
Voor Achilles is dit natuurlijk allemaal een "ver van mijn wieg show". Zolang Ann zijn maagje op tijd en stond blijft vullen is er niks aan de hand.
Aan de gelukkige ouders, tot in december, dan kan Achilles bij peter op de schoot.

Lang leve de Bonobo's

Lang geleden dat ik nog iets op mijn blog heb geschreven. Dat heeft met verschillende oorzaken te maken. Eerst en vooral is de kwaliteit (snelheid) en beschikbaarheid van de aanwezige communicatiemiddelen beperkt. Er zijn gewoon teveel gebruikers voor een te klein aantal PC's die allemaal over dezelfde "elektronische snelweg" moeten. Als ik 's avonds laat (na de werkzaamheden) nog mijn blog wil updaten en daarvoor verschillende keren opnieuw moet proberen om iets deftigs op het scherm te krijgen (zonder foto's), dan laat ik het maar zo. Maar ik begrijp het wel, het kost allemaal enorm veel geld, en het is tenslotte gratis ter beschikking.
Zondag heb ik deelgenomen aan een minisafari. Even buiten Kinshasa (klein uurtje rijden)ligt er een mooi stukje natuur.
- Eigenlijk te zot om te schrijven dat er een mooi stukje natuur ligt, Congo is gewoon een zeer mooi land, maar dan mag je niet in de sloppenwijken, het grootste deel van Kinshasa, gaan kijken . Volgens mij is Kinshasa, op het noordelijk gelegen residentiële stukje GOMBE na, een van de vuilste steden die ik ooit heb bezocht. -
De minisafari dus, enkele BONOBO families gaan bekijken in hun natuurlijke omgeving. Velen vinden dat de Bonobo dicht bij de mens staat. Wat typisch is voor de Bonobo en wat toch zo verschilt bij ons - volgens mijn bescheiden mening - is hoe ze hun ruzies bijleggen. Als we naar het journaal op TV kijken dan zien we niks anders dan moordpartijen en oorlogen. Hadden de Bonobo's het voor het zeggen dan was hun journaal één grote pornofilm. Wat dan weer wel een sterke gelijkenis vertoont met ons mensendom is dat het manneke de macho uithangt, maar het vrouwke de dominante rol heeft in het roedel. Mijn vrouw zal met deze stelling natuurlijk niet akkoord gaan, ze vindt mij helemaal geen macho! Na een uur wandelen door het park heb ik mij ook nog een paar souvenirs aangeschaft ten voordele van de Bonobo's. Enkele houten maskers, volgens de verkoper van de Kasai-stam, en wat geld uit de tijd dat MOBUTU nog aan de macht was. Na een lekkere maaltijd, met onder andere een heerlijke "kapitein-vis" op het menu - en hopelijk geen Bonobo - heb ik weeral een mooie dag Afrika achter de rug. Meer moet dat niet zijn.

Paradijselijk Congo

Zondag heb ik een binnenlands reisje gemaakt naar de watervallen van ZONGO. De trip over een goede 100km duurde 4 hr (3,5 hr bij de terugreis). Vooral de laatste 50 km waren moeilijk wegens de slechte staat van het "wegdek". Ons voertuig, een Unimog-truck, was het enige vervoermiddel om daar te geraken, met een gewone auto is het gewoon niet te doen. De eerste kilometers waren door de "minder" welvarende wijken van Kinshasa. Armoede en levensomstandigheden die wij Europeanen niet voor mogelijk houden. Eens Kinshasa voorbij konden we genieten van de prachtige natuur die Congo (en Afrika) te bieden heeft. Langs de wegen hebben we regelmatig nederzettingen gezien waar de levensomstandigheden niet veel beter waren, maar waar de mensen toch een zekere enthousiasme en blijheid toonden. In de meeste gevallen werden we met toejuichingen onthaalt en werd er veel "Mundele" (blanke) geroepen. Kinderen renden mee en wuifden naar ons. Hier waren de mensen veel vriendelijker dan in Kinshasa zelf.
Bij de waterval (Zongo) hebben we een kleine trekking gedaan om de natuur (jungle) van dichtbij te bewonderen. De schoonheid van dit stukje natuur is niet te beschrijven, de foto's spreken voor zichzelf ... maar niet genoeg. In feite moet je er geweest zijn om er ten volle van te genieten. Een unieke ervaring, een stukske paradijs die ik alleen kende van de filmkes en boekskes en waar ik nu kon in rondwandelen. Mijn picknik, die mij nog nooit zo goed smaakte, heb ik langs de oever van de rivier genomen, een 100-tal meter van de waterval, die voor een heerlijke achtergrondmuziek zorgde. Ik heb genoten!

Eerste wedstrijd in Afrika

Zaterdag was het zover, mijn eerste loopwedstrijd op Afrikaanse bodem gelopen. Overal ter wereld (volgens de organisator) waar er een Poolse gemeenschap is werd op zaterdag gefeest en in ons geval ook gelopen. De naam van het gebeuren:"The Polish Knife Commander Run". Het is een wedstrijd over 6,3km (of 12,4km voor de atleten), start voorzien om 0800hr. Zo vroeg omdat het anders te warm is om nog op een gezonde manier aan sport te doen. De hitte is trouwens niet de enige vijand, ook de enorme polutie is een gevaar. Er waren voorafinschrijvingen voorzien maar 1/3 van het deelnemersveld had het nog niet gedaan of had pas op het laatste moment beslist om mee te doen. De organisatie, volledig in Poolse handen en niet voorzien op deze laattijdige inschrijvingen, maakten er een complete chaos van. Gelukkig zijn er een paar anderen bijgesprongen om te helpen want één van de obstakels was de taal. Ikzelf (ik was al ingeschreven) heb me het lot van de Belgen aangetrokken en met een vertraging van een 15-tal minuten is de wedstrijd dan toch op gang geschoten. Toch raar als je in het startvak naast een Duitse collega staat met hetzelfde borstnummer. Hij is maar rap een ander gaan halen aangezien zijn nummer er eentje was van de "laattijdige" inschrijvingen.
Dit alles is geen kritiek maar alleen maar een beschrijving van de omstandigheden. Ik ben blij (bewondering) dat mensen (de Poolse delegatie), voor het plezier van anderen, hun handen uitsteken en een wedstrijd willen organiseren. Dat maakt het leven alhier nog plezanter.
Start en zoals altijd weer te snel vertrokken. Een vijftal Congolezen en één Franse deelnemer vertrokken als een pijl uit een boog, 'k heb ze teruggezien op de laatste rechte lijn naar de Finish. Zij waren wel aan het terugkeren om uit te lopen. De tijd van de eerste was rond de 21'. Te snel vertrokken omdat ik na 500m bij de eerste 15 zat en dat is niet normaal. Ik dacht dat de anderen zich aan het inhouden waren omdat ze wisten hoe lastig het nog ging worden op dit parkoer en is deze warmte. Maar wonder boven wonder, ik kon mij kunnen handhaven bij de eersten al waren mijn laatste 2km zeer zwaar. Zweten, dorst, zware benen. Uiteindelijk toch nog als 13de aangekomen met een tijd van 29'22". Tevreden, want amper gelopen de laatste weken, maar wetende dat de betere lopers aan de start stonden van de lange afstand. Laat ons hopen dat het niet mijn laatste wedstrijd was op Afrikaanse bodem.

Training hervat

Toch maar besloten om de trainingen te hervatten, zei het op een laag pitje. De bedoeling was om eens een langere rustperiode in te lassen maar de goesting om toch te gaan joggen is te groot. Gisteren 30 minuten gelopen met op een bepaald moment een (kortstondige) piek van mijne hartslag en vandaag (in groep) een 40-tal minuten gelopen. Morgenvroeg staat er een wedstrijd van 6,3km op het programma, georganiseerd door de Polen.
Wat veroorzaakte gisteren deze opstoot in hartfrequentie tijdens mijn joggingssessie?
Tijdens het lopen was ik even van het parkoer afgeweken, laat ons zeggen verkeerd gelopen. Ik zag een stukje verder andere lopers dus hun richting uit door het hogere gras om terug op het voorziene looptraject te geraken. Tijdens dat stukje in het struikgewas trapte ik bijna op een wilde hond. Ik had hem niet opgemerkt en de hond was waarschijnlijk zo lang mogelijk blijven liggen om zijn schuilplaats niet te verraden. Om eerlijk te zijn, hij zag er zeer wild uit maar hij had waarschijnlijk evenveel verschoten en schrik als ik want hij rende direkt een tiental meter weg. Als canicrossers zou ik toch het een en ander gewoon moeten zijn wat honden betreft maar dit was toch efkes verschieten. Een goede les want nu verlaat ik dus nooit meer het voorziene loopparkoer. Ook al omdat ze ons (de lopers) nog maar eens gewaarschuwd hebben voor slangen. Geen loze woorden want op NDJILI (vliegveld) is er gisteren iemand gebeten geweest door een slang. Mijn weekendprogramma, niet dat ik er mij aan vastpin, zou er ongeveer zo moeten uitzien:
Zaterdagmorgen een loopwedstrijd, zaternamiddag naar een tentoonstelling van levende ... slangen en reptielen. Zaterdagavond is er een optreden van een muziekgroepje dat blues, funk en soul zou moeten brengen maar ze maken vooral reclame met hun danseressen. 'k Zal moeten kiezen tussen het optreden en een boek lezen. Zondagmorgen, heel vroeg, maken we een verplaatsing van bijna 4 uur om naar een prachtig stukje natuur te gaan kijken. Het is ver maar degenen die er al geweest zijn raden het aan. Zondag ga ik dus een minitrip maken naar de watervallen.

Op zondag naar de kerk

Ik was van plan om het zondag rustig aan te doen. Het is echter anders verlopen. De uitstap naar de "Marché de valeur" beter bekend als de "Marché des volleurs" in de volksmond en de mogelijkheid om een kerkdienst te volgen deden mij van gedacht veranderen.De Marché was een kleine plaats met aan elkaar palende kraampjes waar de verkopers hun waar probeerden te verkopen, met succes bij gasten zoals ik. Onderhandelen is hier de boodschap en dat is niet mijn sterkste punt. Vier, ongeveer identieke vergulde maskers, maar telkens bewerkt met een andere grondstof vond ik zeer mooi. Malakiet, Sable d'or en nog twee andere waarvan ik de naam alweer ben vergeten. Daar wilde ik wel eens mijn verbale technieken en mijn alom gekende diplomatie voor naar boven halen. Op het einde van onze onderhandeling, waar we alle twee onszelf voor de grootste sukkelaars hadden voorgedaan, kwamen we tot een akkoord. Dacht ik. Mijn laatste bod was 30 euro + 5 dollar en hij was tevreden ... tot hij mijn centjes in zijn handen had en mijn resterende 5 dollar had gezien. Hij vond plotseling dat we nog geen akkoord hadden alleen dat ik akkoord was gegaan. Mijn geld kreeg ik maar niet terug. 'k Heb hem dan toch maar die 5 dollar gegeven, diplomaat die ik ben. Ze eindigen graag de verkoop als winnaar. Nu, we waren gestart op 150 dollar, iedereen moet tevreden zijn na de deal.
Daarna naar de kerk ST-ANNE om er de kerkdienst eens mee te maken. Ik ga anders nooit naar de kerk maar deze viering wou ik absoluut bijwonen. De kerk was gelegen in de regio GOMBE, en dat is één van de veiligere plaatsen van Kinshasa. Eerst dacht ik dat onze timing niet klopte en dat de dienst gedaan was. Er kwam veel volk uit de kerk en iedereen verdween. Maar blijkbaar volgen de kerkdiensten elkaar snel op. Een 20 minuten later zat er alweer veel volk in de "Eglise St-Anne" en na een tijdje was de kerk volledig volgelopen. Mijn plaatsje achteraan ingenomen (zoals altijd en overal) waar ik een goed overzicht had op het gebeuren. De priester met dienst had er zin in. Het thema van de dag was:"Travailler pour la gloire de votre nom". Hij heeft het zeker 20 keer geschreewd. Na zijn ongeveer 25 minuten durende emotievolle preek kreeg hij een groot applaus. Het meest opvallende en mooie voor mij was het koor. Zeker 35 man (en vrouwen) sterk met een zeer goede solozanger. Prachtige liederen in het Frans, niet dat ik alles verstond, maar als de stemmen, de samenzang, de melodie, de emoties, het hele sfeertje er rond klopt, dan is het prachtig. De dienst zou maar een uur duren maar het heeft zeker 30 minuten langer geduurd. Niet erg, buiten de erg lange preek was het een unieke ervaring. Blij dat ik die heb meegemaakt.

Zaterdag - marktdag

Vandaag, zondag is het rustdag. De meesten gaan een uitstapje maken, ik blijf. 'k Heb nog wat slaap in te halen en vooral wat "leesachterstand" goed te maken. In het weekend worden er regelmatig uitstapjes georganiseerd, en aangezien ik hier nog vele weekends zal doorbrengen heb ik nog alle tijd om de omgeving te bekijken. Op zaterdag is er hier altijd een lokaal "marktje" met typische Afrikaanse "kunst"-werkjes. De prijzen zijn enorm hoog, onderhandelen is de boodschap. Doordat velen hier de taal,Frans, niet kennen kunnen ze hoge prijzen vragen. Vooral de Polen, Spanjaarden en Duitsers betalen in de meeste gevallen teveel. Als ik bij één van de verkopers naar de prijs vraag van een "origineel" masker, dan wilt hij voor mij onmiddellijk een speciaal prijske maken, want de Belgen, dat zijn z'n vrienden. Na mij kwam een Franse collega. Dat was toevallig ook zijn vriend en die kreeg ook een speciaal prijske. Wat verder bij een ander "kuntwerk"-kraam zag ik hetzelfde originele masker liggen. Toch eens naar de prijs vragen bij deze vreemde man. Die vreemde verkoper was de vriendelijkheid zelve. Ik, den Belg, was zijn vriend en ... ik kreeg een speciaal prijske. Hij zei het met zoveel geheimzinnigheid alsof hij dat voor niemand anders zou doen. Om kort te zijn, al de mensen op het marktje waren allemaal dikke vrienden van elkaar en iedereen kreeg speciale prijskes en kortingen. Uiteindelijk nog altijd niets gekocht. Maar lang zal ik het niet meer volhouden. Volgende zaterdag is er weer markt en misschien krijg ik dan wel een superprijske.

Slecht weer in Congo

Vandaag was het voor de eerste keer slecht weer. De temperaturen waren toch nog een stuk boven de 20° maar de zon was er meestal niet. Het regenseizoen had zijn intrede al moeten doen, maar het is voorlopig wachten op de hevige neerslag, wat we natuurlijk niet erg vinden. Het bloggen valt dik tegen. 'k Had mij voorgenomen om iedere dag iets te kunnen schrijven maar voorlopig lukt het mij niet. Wat dus nog minder lukt is de andere blogs lezen.
Wat ook tegenviel was het lopen. Zaterdagnamiddag, op het heetst van de dag ben ik met een paar vrienden gaan jogggen. Na een zestal km zag er éénje het niet meer zitten en zijn we samen wandelend teruggekeerd. Te lang in de zon, het avondmaal (Cossas) die ik slecht verteerd heb? In ieder geval heb ik zondag meer op mijn bed gelegen dan rondgelopen. De (Franse) dokter heeft mij een lading medicamenten meegegeven die ik bij iedere maaltijd moest nemen. Na het innemen van de al die medicijnen had ik al geen honger meer, k zat al vol. Gelukkig was het zondag een Off-day en moest er dus niet gewerkt worden. Nu zal ik zeker nog een dikke week wachten vooraleer ik terug wat ga sporten. Nu de fitnesszaal ook in orde is zal ik eerst daar wat met de gewichten gaan smijten.
Wat heb ik zondag gemist? De doop van Achilles, het eerste zoontje van Ann. Eens terug in België zullen we de feestelijkheden in(her)halen!

Eten in Afrika

Het is zover, mijn eertse week op Afrikaanse bodem zit erop. WARM en ZWETEN van 't werk.
Alles verloopt hier prima. Ondanks de lange werkdagen (0800hr tot 2100hr, soms langer) valt den job best mee. Hier op het (enorme) kamp van EUFOR kunnen we verbroederen met verschillende nationaliteiten. Den Duits en den Fransman hebben een cafetaria ingericht. Bij den Duits is het goedkoper, bij den Fransman is het terras en het TV scherm (plasma) groter. We moeten dus de moeilijike beslissing nemen waar we het WK wielrennen gaan volgen. Frans ligt lichtjes op kop. Op de medische dienst werken geen Nederlanders Martine, ze zijn wel in Libreville aanwezig.
Vanavond ga ik voor de eerste keer Kinshasa stad in. Er is een restaurant waar ze reuzegarnalen serveren en het zou een specialiteit zijn van het huis. COSSAS is de naam, van de reuzegarnaal of van het restaurant ik weet het niet, ik laat me verrassen.
Voila, nu een beetje verder werken, ja ook op zaterdag, deze namiddag een toerke lopen, douchke, WK bekijken en garnalen gaan eten.
Doe de groeten aan iedereen die we kennen en die niet over een mailadres beschikken.
Tot in december op één of ander eindejaarsfeestje, de boog moet niet altijd gespannen zijn.

Verbroederen

Inderdaad Johan, mijn Duits was zo goed als perfekt na de zeer goede wijn, al was ik de enige die dat dacht.
Vanavond zijn de Fransen aan de beurt. Eerlijk als ik ben gun ik beiden het plezier om een eurootje te verdienen. Het bloggen zal een stukske moeilijker gaan dan verwacht. De lijnen zijn niet van de beste kwaliteit, meestal moet ik lang wachten, ...
Mijn werkschema is ook zeer variabel. Vroeg gedaan betekent rond 2100hr bureau verlaten en dan nog klaarmaken om te verbroederen. Veel tijd om sportief te blijven zal ik niet hebben. Het is ook zeer warm (tussen 35° en 40°)om te lopen en men raad het ons af -in feite verboden- om te lopen vanaf de duisternis valt. Hier wilt dat zeggen dat het tussen 1800hr en 0600hr donker is. In de velden hier rond onze werkplaats, de enige plaats waar we kunnen en mogen lopen,is er een te groot gevaar voor slangen. Raar want ik denk niet dat ze zo rap lopen als ik.

Peter in Afrika

Graag had ik jullie iets meer laten weten over mijn "vlucht" naar Congo.
Graag had ik jullie iets meer laten weten over mijn plaatsgebrek in mijn tent.
Graag had ik jullie iets meer laten weten over mijn nieuwe eetgewoontes.
Graag had ik jullie iets meer laten weten over mijn eerste 7km op Afrikaanse bodem maar ...
Het belangrijkste nieuws komt uit West-Vlaanderen. Dochter Ann is opgenomen in het ziekenhuis. Ze geeft het leven geschonken aan een flinke 3,240 kg wegende jongen met de fantastische naam "Achilles".
Voor zijn blog gaat hij in ieder geval iets anders moeten uitvinden!
Nooit gedacht dat ik eerst naar Afrika zou moeten gaan om "pépé" te worden. Nu op zoek naar een geschikt Afrikaans geschenk en vanavond met de collega's een wijntje drinken. U begrijpt dat ik nu wil afsluiten en mij zal begeven naar een gezellig plaatsje (bij Duitse collega's) om daar nog een beetje "bij te praten". Later meer

Dank u Tomohiro Kono

Gelezen in de "metro". Muis "Kaguya" is het eerste zoogdier dat gereproduceerd werd uit 2 exemplaren van hetzelfde - vrouwelijke - geslacht. Er kwam dus geen mannetje aan te pas. Zijn wij nu volledig overbodig geworden? Zijn er over 50 jaar geen mannen meer op deze wereldbol? Grijpen de dames nu de macht?
Dat laatste kan niet ... ze hebben die al. De MAN die het kunststukje heeft gemaakt noemt zich een professor!
Dit is mijn laatste blogje (voor de volgende 2 maanden) die ik op Belgische bodem maak. Morgenvroeg vertrek ik naar Kinshasa, misschien kan ik daar mijn beperkte loopcapaciteiten verbeteren.
Bij Marco een mooi stukje muziek mogen beluisteren!
ALs kado meer van dat moois.

2-daagse van Wallonië

Net terug van een 2 dagen durende cursus in de streek van Florennes en Arlon. Deze 2 zonnige dagen hebben we weer met glans "ondergaan". We zijn nooit te oud om bij te leren.
Morgen is het mijn laatste werkdag, vrijdag neem ik nog een dagje verlof. Zo zal ik volledig uitgerust het vliegtuig kunnen nemen op zaterdagmorgen omstreeks 0530hr.

Rustig loopje

Aangezien de pasta nog niet klaar was toen ik thuis kwam ben ik maar vertrokken voor een rustig loopje. 'k Had mij voorgenomen om niet boven 140HS te gaan en dat is me aardig gelukt. Een dikke 7km in 42', geen wereldschokkend nieuws maar plezant. Het voordeel van deze manier van trainen is dat ik met gelijkgestemden (even traag tempo) een stukje kan meelopen.
Vandaag voor alle zekerheid nog maar eens mijn vertrekdatum en uur gecheckt bij de organiserende instanties en gelukkig maar. In plaats van de 17de is het de 16de (nu zaterdag) dat ik vertrek. Had ik niet zelf gebeld ...
De pasta was lekker, dank u Linda, het bad was relaxerend en nu "Lost".

Herinnert u zich deze nog?

Midas Dekker

Vandaag rustdag. Van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn voetbalmakkers eens te gaan bewonderen, 't Was al lang geleden dat ik ze nog eens gezien had. Na eerst op het verkeerde voetbalplein te zijn aangekomen heb ik ze dan toch gevonden op het sportpark te Rumbeke. De ploeg had af te rekenen met gekwetsten, afwezigen en toch hadden ze nog 4 reserven! Wat een weelde! Mijn afspraak was dat ik niet meer zou voetballen maar dat ze me altijd mochten opbellen als ze in spelersnood kwamen. Dat zal dit seizoen niet gebeuren denk ik.
Alhoewel, een polyvalente, technisch sterke, creatieve, vlotscorende middenvelder die een volledige wedstrijd op en neer draaft zouden ze wel nog kunnen gebruiken! :-)
Midas Dekker nog eens bezig gezien in "De zevende dag". Sport maakt niet gezond was zijn stelling! Buiten TV-man en schrijver is Midas ook nog bioloog. Maar ik hoor hem graag bezig. Humor, kan het goed uitleggen en alles moet je met een dikke korrel zout nemen. Hij kan zichzelf relativeren (een ongelooflijke eigenschap) en dat doe ik ook met zijn uitspraken.

Herinnert u zich deze nog? Live bezig gezien. Eén van de beste concerten ooit!

Eten bij pa en ma ...

... is lekker, gezellig en goedkoop! Aangezien ik volgend weekend vertrek, is het goed om nog eens samen aan den tafel te zitten. Daar zal ik nog maar eens, 't is al 44 jaar zo, de levieten gelezen worden. Opletten, niet zot doen, voor uw geld zorgen ... leuk.
Vandaag geen sport, enkel passief. Vanavond op TV C.Brugge nog eens bewonderen en Anderlecht nog eens door het oog van de naald zien kruipen. Zal Genk het geluk aan hun zijde blijven behouden en zal Zulte-Waregem eindelijk terug het niveau halen van verleden jaar?

Herinnert u zich deze nog?
Mijn favoriete muziek tijdens mijn "New Wave" periode. Alles was toen zwart-wit, maar er zat toch veel kleur in mijn "wonderjaren"

Beta, nog even wachten

Even gelezen wat die BETA versie nu eigenlijk inhoud en besloten om toch nog eventjes te wachten met de omschakeling. Er stond onder andere dat er in de toekomst nog veranderingen zouden gebeuren, wel ik zal die toekomst afwachten.
Vandaag de loopschoenen weer aangetrokken en nog gaan lopen ook. 11km waarvan de laatste 3,5km in 14'10". Samen met opwarming en cooling down een dik uur bezig geweest met een gemiddelde HS van 150. 't Is ooit beter geweest. Met een paar loopvrienden toch al enkele weken over een eerste marathon aan het praten. 't Zal er toch eens van komen. Alleen hebben we allemaal een ander (ideaal) tijdstip voor ogen. We zijn er nog niet uit. Ik zou hem liefst in het najaar "proberen". Enkel en alleen als ik een goede voorbereiding heb zal ik me wagen aan die 42km. Wat ik absoluut wil vermijden is dat ik na een marathon een beetje loopmoe zou worden. Met andere woorden, ik wil er één lopen maar nadien moet ik op een terrasje nog van een Duvelke kunnen genieten.
België is één van zijn beste acteurs kwijt. Julien Schoenaerts is overleden. Ter nagedachtenis spelen ze nog eens Daens. 't Is al laat maar 'k zal toch nog eens kijken naar één van de betere Vlaamse films.
Herinnert u zich deze nog?
Dit is wel één van mijn grootste favorieten. Prachtige song met de verrukkelijke Stevie Nicks.

Nieuwe lectuur

Vandaag nog even naar de boekenclub geweest. 2 boeken gekocht zodat ik in het verre Afrika toch een beetje leesplezier zal hebben. Als kado mocht ik nog een leeslampje - zo eentje dat je op de kaft kan vastzetten - hebben, gratis en voor niks. Waarmee heb ik mijn boekenkast een plezier gedaan?
Tom Lanoye, "Het derde huwelijk". Ze mogen zeggen wat ze willen over Lanoye, zijn boeken zijn gewoon goed. Hoe ik dat weet? Als ik begin dan wil ik het boek uitlezen, zo rap mogelijk. Ik lees niks anders meer tot hij uit is. Met andere boeken kan dat al eens langer duren. Op dit moment bezig met "Het Todorov dossier" van Benny Baudewyns. Te verwarrend, springt voortdurend terug in de tijd. Het geraakt maar niet op snelheid en dat zou je wel mogen verwachten van een thriller. Al een paar keer gedacht om het niet verder uit te lezen en aan iets anders te beginnen.
"De helaasheid der dingen" van Dimitri Verhulst is mijn 2de aankoop. Mijn 1ste boek van deze schrijver maar de vrouwentongen op de kaft hebben mij overtuigd.
Het 3de boek dat ik meeneem en dat al een tijdje in de boekenkast lag, wachtend op een geschikt moment om te lezen, is "De geest van Koning Leopold II en de plundering van de Congo" door Adam Hochschild. Wel, als nu het geschikte moment niet is aangebroken dan zal het dat nooit meer zijn.
We eindigen met een liedje waarbij ik spontaan aan mijn vrouw denk bij het horen ervan. Alléé, toch bij de titel.:-)
Herinnert u zich deze nog?

Een lief muisje

Dat stoppen met lopen lukt niet goed. Vandaag 35' met de "Ivac-ers" meegelopen en toen het erop zat voor mij, volgde als vanzelf:"Tot vrijdag!" Nu moet ik wel gaan.
Sinds gisteren is het toch aangenamer "werken" met mijn PC. Ik vind dat alles er plotseling veel beter uitziet. 'k Heb namelijk een lief, tam muisje gekocht. Het ligt hier ongebonden maar trouw naast mij. (jawel draadloos). Een plezier om mee te werken. Aangesloten in "no time" en dat voor een democratisch prijsje. Ik wil hier geen reclame maken voor bepaalde produkten of winkelketens maar 't is gekocht in de Lidl. Binnenkort ga ik eens kijken wat dat is met die BETA-versie. Maar als het te omslachtig is laat ik alles zoals het nu is. Onze rode duivels hebben een zuinige overwinning behaald in Armenië. 't Zal weer allemaal dik in orde zijn zeker.

Nu nog het nostalgisch rubriekje: Herinnert u zich deze nog?
Prachtige zang, prachtige gitaren, het ideale (levens)ritme. Maken ze dit nog?

Wat te doen ...

... als je niet meer loopt? Nu ik toch meer dan 2 maanden niet meer zal kunnen lopen moet ik iets anders vinden om me nuttig te maken. Eerst en vooral, morgen ga ik toch nog een beetje lopen (afkicken). Ik kan toch niet iedere avond thuis rondlopen met mijn medaille op mijn borst. Ostentatief voor de neus van vrouw en dochter gaan staan en vragen als ze iets speciaal zien. Naar buiten lopen en nog eens tonen aan mijn hond dat het brons is en als hij de volgende keer zilver wil dan maar langs de correcte kant van de nadar moet lopen!
Nieuws vanuit Kinshasa: de verkiezingen zullen een paar dagen later plaatsvinden. Er moet op bepaalde plaatsen opnieuw geteld worden. Misschien zal mijn verblijf aldaar iets langer duren. Geen probleem, we zien wel, er kan nog zoveel gebeuren.
Als afsluiter uw geheugen nog eens testen: Herinnert u zich deze nog?
Jammer genoeg geen video maar via de link kan je de prachtige video en muziek toch nog eens bewonderen. Allen daarheen.

Na de euforie

De dag nadien. Mijn tijd nog eens bekeken. 'k Moet eigenlijk vaststellen dat ik veel sneller moet kunnen. Maar sommigen hadden het er gisteren al over, de afstand zou wel enkele honderden meters langer kunnen geweest zijn. Maar dat telt allemaal niet, 't was voor iedereen even ver. Er zaten een paar nijdige stukjes in, sommige plaatsen modderig en een stenen brug die toch redelijk glad was. Als er bij de start nog een nadarafsluiting tussen mij en mijn hond springt zit er al helemaal geen toptijd in. :-)
Tevreden want mijn doelstelling is bereikt, de organisatie was perfekt en alles is in een zeer sportieve sfeer verlopen. Vlamingen, Franstaligen, Nederlanders, Engelse en Duitse duo's, een hechte familie waar iedereen elkaar het succes gunde.
Wat nu? Gedaan, een beetje afbouwen, enkele maanden alle spierweefsels laten herstellen om in december er terug aan te beginnen.
Herinnert u zich deze nog?
Met een klein beetje "dichterlijke vrijheid" zou je het liedje hieronder wel kunnen meezingen met de woorden:"Running in the free world!"
Toch belangrijk niet? Trouwens, deze song eens op uw mp3-speler meenemen tijdens een trainingssessie,het mag redelijk luid, ongelooflijk!

Doel: het podium!

Vandaag werd te Loppem het Belgisch Kampioenschap Canicross gelopen. Mijn doelstelling was in eerste instantie het podium te mogen bestijgen. Nadien besefte ik dat een plaats in de top 5 ook niet mis zou zijn. Mijn hond moet ook nog willen en ik moet het ook nog kunnen! De opkomst was enorm, tevens een record voor de organisatie van Loppem. Om 1300hr was het eerste duo aan de start in de canicross. 71 teams zouden hem nog volgen. Overall winnaar werd WERY PHILIPPE met een Greyster. Zijn tijd: 14'56" (20km/hr) voor een 5km. Philippe was al eens Europees kampioen.
22 Kids liepen met hun lievelingshondje 720m (onder begeleiding). Geen tijden, iedereen prijs (medaille en geschenk) de eerste drie werden op het podium geroepen voor hun "moment de gloire".
Daarna was het tijd voor mijn cross. 92 runners namen het tegen elkaar op in de canirun, een wedstrijd van 2430m, maw een lange sprint. Mijn start ging volledig de mist in want mijn hond nam de verkeerde kant van de nadarafsluiting. Een paar keer gevloekt (binnenmonds), 't was mijn schuld, ik had mijn hond moeten leiden. Toch een 5-tal seconden verloren! Tijdens mijn cross - van start tot aankomst in het rood gelopen - had ik een slecht gevoel. Ik wilde nog sneller maar het ging niet. Na 1,5km had Zico er ook al niet veel zin meer in. Hij liep naast mij, als hij voor mij had gelopen en een beetje meer had getrokken, dan had hem dat toch een extra been opgeleverd vanavond.:-)
Einduitslag: 9'24" (15,5km/hr). Derde plaats in mijn leeftijdscategorie, toch brons. Ik mocht het podium dan toch eens beklimmen. 'k Zal hem toch maar dat extra been geven.
Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat er nog andere lopers waren, met betere tijden maar die niet in aanmerking kwamen voor het Belgisch kampioenschap. Ook zijn er goede lopers die meeliepen in de canicross. Maar toch ... zeer tevreden en motiverend om verder te trainen met mijn runningmates.
Herinnert u zich deze nog:?
iedereen moet zijn berg oplopen, maar eens je er bent ...

Belgisch Kampioenschap Canicross

Morgen is het zover. De hoogdag voor alle Belgische Canicrossers, het Belgisch Kampioenschap te Loppem. Een sport die nu al enkele jaren in de lift zit. Alle liefhebbers van hardlopen en die ook graag lopen met hun trouwe vriend, vinden meer en meer de weg naar de Canicross. Alles staat in het teken van de hond, zo mag de hond u trekken maar de loper niet de hond. 't Is ook een ideale snelheidstraining. Met een hond die trekt loopt u gemakkelijk 2 à 3 km/hr sneller. De intervaltrainingen bij IVAC zullen mij hopelijk sterker gemaakt hebben, een podiumplaats zal moeilijk worden maar we zullen het onderste uit de kan halen. Ik doe morgen mee in de korte run. Het zal dat dus een lange sprint worden van 2,4km. Hopelijk zal het mij beter vergaan dan vandaag. Na mijn dienst als seingever tijdens "Dwars door Izegem" (Sven niet kunnen ontdekken) ben ik snel naar huis gefietst om me om te kleden (en bad) om daarna nog rap naar Loppem te rijden voor de receptie. Te laat, receptie was afgelopen, geen Duvel voor mij en ook geen lekkere hapjes. Hopelijk kom ik morgen niet te laat aan de start. Voor de sportievelingen die toch eens zouden willen komen kijken en misschien deelnemen. Plaats van het wereldgebeuren, Loppem Kasteel. Inschrijvingen tot 1245hr, ziekenboekje van de hond bijhebben en ter plaatse gratis controle van de dierenarts die beslist over al dan niet deelname van uw hond. Eerste start (lange cross) om 1300hr. Om de 30" start er een duo. Rond 1430hr is er de start van de KIDS-run (prachtig om te zien) en daarna de wedstrijd op de korte afstand.

Om af te sluiten: Herinnert u zich deze nog?

de PIL

Het moest er eens van komen, ik ben ermee begonnen, ik neem de pil sinds dinsdag. Geen doping, ook geen voorbehoedsmiddel en ook niet die blauwe. Het is de LARIAM pil. Lariam zal ervoor zorgen dat de malariamuggen naar hartelust mogen proeven van mijn bloed, ik zal er niet ziek van worden. Dat willen ze mij toch wijsmaken. Op de bijsluiter staan de nevenverschijnselen. Ik ken ze want ik heb mij al eens zo "mottig" gevoeld na mijn desastreuze 1/2marathon. Maar blijkbaar verteer ik de pil goed want ik heb niets abnormaal ervaren. De malariapil moet ik één maal per week nemen, op dezelfde dag en op hetzelfde moment. ALs dat maar goed komt.
Buiten vanavond heb ik deze week nog niet gelopen. Zondag moet ik fris aan de start staan. 3 ronden gelopen van 3,5km in 18', 16'40" en 14'20". Misschien niet verstandig om dat nu nog te doen maar ik kon het niet laten.
Als afsluiter een stukje muziek ter ere voor de bloggers die zullen deelnemen aan de NY marathon. "The American Dream"
Herinnert u zich deze nog?